یک ماه ماهی IQF

اعتقادی را تصور کنید که چنان در زیست شناسی ریشه دوانده است که زیر سؤال بردن آن بی معنی به نظر می رسید: ماهی ها خونسرد-نقطه دارند. اکنون تصور کنید که این قطعیت از لحظه‌ای که دانشمندان به ماه‌ماهی نگاه می‌کنند، از بین می‌رود، موجودی که از دماغ تا دم با آتش خود می‌سوزد. هیچ ماهی دیگری که در تاریخ ثبت شده است کاری را انجام نمی‌دهد-که با تمرین اندوترمی که از توقف در اقدامات جزئی خودداری می‌کند، حفره روده، ماهیچه‌های شنا، حتی باله‌های سینه‌ای را با گرمای داخلی پر می‌کند. مظنونین معمولی در بین شناگران با عملکرد بالا، مانند برخی از کوسه های ماهی خال مخالی و ماهی های تن غول پیکر، سیستم را فقط به صورت موضعی تقلب می کنند، از مغز یا شبکیه چشم خود در برابر سرما محافظت می کنند در حالی که باقیمانده قسمت عمده آنها را با هر درجه نزولی سفت می کنند. ماه ماهی مسیر کاملا متفاوتی را طی می کند. در داخل محفظه شاخه‌ای آن، شبکه‌ای تقریباً غیرممکن از رگ‌های خونی کوچک در هم پیچیده است که در جریان‌های جفتی قرار گرفته‌اند که در مخالفت شدید جریان دارند. خون وریدی که از گردش خود در بافت فعال متابولیکی می‌سوزد، مستقیماً در کنار خون شریانی تازه سرد شده که از آبشش‌ها برمی‌گردد می‌لغزد. در لحظه کوتاهی که مسیرهای آنها با هم تداخل پیدا می‌کند، انرژی کالری انتقالی پاک را در سراسر شکاف انجام می‌دهد و گرمایی را که در غیر این صورت به اقیانوس می‌ریزد را بازپس می‌گیرد. آنچه حیوان به دست می آورد دگرگون کننده است. در اعماق‌هایی که نور خورشید هرگز نفوذ نمی‌کند و دما درست بالاتر از نقطه انجماد است، رقبای سرد{12}}مانند از میان ملاس حرکت می‌کنند. در مقابل، ماه ماهی بستر ماهیچه‌ای خود را در 9 درجه فارنهایت (5 درجه) بالاتر از محیط نگه می‌دارد، شتاب انفجاری را حفظ می‌کند و مو{16}}در شرایطی که هر شکارچی بزرگ دیگری را در حرکت آهسته می‌چرخاند، واکنش نشان می‌دهد. تاریکی و فشار برای آن معنایی ندارد.