ماه ماهی AA IQF

یک اصل بنیادی زیست شناسی دریایی بر این باور بود که--خونگرمی-سر تا دم واقعی در ماهی ها غیرممکن است-این عقیده ای که تا زمانی که ماه ماهی از اعماق یخ زده ظاهر شد برای قرن ها بدون تردید باقی ماند. در میان تمام ساکنان اقیانوس، این گونه منفرد قانون را در هم شکسته است، و ثابت می کند که یک ماهی می تواند گرما را در سراسر قلمرو داخلی خود حفظ کند، نه اینکه صرفاً چند محفظه ممتاز را گرم کند. برخی از اقوام سریع-کروز، از جمله ماهی تن و برخی از کوسه ها، مقداری گرمای متابولیک را به جمجمه یا کاسه چشم منتقل می کنند، اما بقیه ماشین آلات آنها در بردگی دمای آب باقی می مانند. ماهي آن زنجير را به كلي از دست داده است. آبشش‌های آن دارای شبکه‌ای بسیار فشرده از رگ‌های خونی است که به‌گونه‌ای چیده شده‌اند که خون ورودی خنک و خون گرم خروجی در مسیرهای متضاد از کنار یکدیگر می‌لغزند و با شکاف‌هایی که به سختی با چشم غیرمسلح قابل مشاهده هستند از هم جدا می‌شوند. این معماری جریان متقابل به عنوان یک تله حرارتی عمل می کند، گرما را از جریان در حال خروج می رباید و آن را به جریانی که در شرف ورود است برمی گرداند و هرگونه تلفات معنی داری را به بیرون مسدود می کند. مزیت عملی این امر بسیار زیاد است: صدها متر پایین تر، در قلمرویی از شب همیشگی و نزدیک{11}}آب یخ زده، دشمنان گرماگیر وزور می کنند و حملات خود را زیر پا می گذارند. در همین حال، ماه‌ماهی با سرعت کم‌نظیر و زمان واکنش لبه‌های تیغ، سیاهی را قطع می‌کند، و ماهیچه‌هایش در دمای ثابت ۹ درجه فارنهایت (۵ درجه) بالاتر از سرمای اطراف قفل می‌شوند، صرف نظر از اینکه چقدر پایین می‌آید یا تاریکی چقدر کامل می‌شود.